Kyoto Protocol

Tijdens de klimaatbijeenkomst in Kyoto in 1997 werd overeengekomen dat de industrielanden hun uitstoot van broeikasgassen in 2012 met 5,2 procent zouden verminderen, ten opzichte van het niveau in 1990. Ieder industrieland heeft zijn eigen target en een emissiebudget toegewezen gekregen.

De landen kunnen aan  hun verplichting voldoen door in eigen land milieumaatregelen te nemen, maar het Kyoto Protocol staat ook toe dat het elders gebeurt.

Er staan landen drie instrumenten ter beschikking:

1) Het Clean Development Mechanism (CDM): een industrie land investeert in een emissiereductie project in een ontwikkelingsland. Het industrieland krijgt hiervoor 'credits';

2) Joint Implentation  (JI): een industrieland investeert in een emissiereductie project in een ander industrieland in ruil voor 'credits';

3) Internationale emissiehandel: de landen kunnen een deel van hun emissiebudget (emissierechten) of CDM - en JI credits verhandelen.

Begin 2005 trad het protocol in werking; het loopt af in 2012. In december 2009 hoopt de internationale gemeenschap in Kopenhagen tot een post-Kyoto akkoord te komen. Een van de discussiepunten is de rol van de ontwikkelingslanden (onder Kyoto hebben deze geen verplichtingen) en de nieuwe emissiereductie target die gesteld moet worden.

Artikelen Kyoto Protocol

Artikelen internationale emissiehandel

- Privatisering broeikaseffect