www.sprout.nl    9 september 2008   auteur: Mischa Brendel

Het populaire ‘cradle to cradle’ (C2C) principe van Michael Braungart en William McDonough leidt volgens Friso de Leeuw naar een dwaalspoor van een monogame focus op afvalvermijding. Dit stelt de praktijkhoogleraar Gebiedsontwikkeling van de TU Delft in het Financieele Dagblad.

Normaal gesproken loopt ieder product een levenscyclus door: van de ontwikkeling van een product tot aan het weggooien/vernietigen van dit product. Deze levenscyclus wordt ook wel ‘cradle to grave’ genoemd: van de wieg tot aan het graf. Het ‘cradle to cradle’ principe van Braungart en McDonough gaat uit van recycling: het eindmateriaal van het ene product (het afval) is het startmateriaal van een ander product.

De Leeuw stelt echter dat C2C geen antwoord biedt op de echte duurzaamheidskwesties, zoals energie- en waterverbruik. Volgens hem helpt C2C wel, maar het is niet dé oplossing. Zo levert afvalverbranding bijvoorbeeld energie op, samen met recyclebare reststoffen. De praktijkhoogleraar wijst ook op het feit dat sommige Nederlandse verbrandingsovens minder ongezond zijn dan een ongeventileerde woning.

Volgens De Leeuw ligt de Amerikaanse optimistische toonzetting, gecombineerd met slimme marketing ten grondslag aan de populariteit van C2C. Hiermee wekt het land de indruk dat de maatschappij onbeperkt door kan groeien.

P080909INT25005